Op de Agridagen in Ravels, pal op de grens, ontmoetten Vlaamse en Nederlandse veehouders elkaar in recordaantallen. Maar hoe groot zijn de verschillen als het gaat om de aankoop van veevoer? De Molenaar vroeg voerfabrikanten en een premixer naar hun ervaringen. Gaat het om prijs of relatie, en wie geeft het advies?

Zowel wat het aantal exposanten betreft (234) als het aantal bezoekers (24.000) braken de Agridagen in Weelde-Ravels van 20 tot 22 februari records. “Er waren opvallend meer bezoekers uit Oost- en West-Vlaanderen. Daarnaast vinden ook steeds meer Nederlanders de weg naar Ravels”, zei voorzitter Joris Van Olmen. De Agridagen worden dan ook pal op de grens gehouden. De Molenaar polste een aantal deelnemende voerfabrikanten naar de verschillen tussen Vlaanderen en Nederland met betrekking tot de aankoop van veevoer.

Arvesta Animal Nutrition is de grootste voederproducent in België. Het levert ook voeders onder de merknaam Aveve, en in beperkte mate Proxani, in Nederland. Business Unit Director Dirk Van Thielen ervaart wel verschillen tussen Vlaanderen en Nederland. “Vlaamse voederbedrijven bieden meer een totaalaanpak”, zegt hij. “Dat gaat van begeleiding en advies tot het leveren van voer en de opvolging. We bekijken de specifieke situatie van de veehouder en in functie van onder andere de huisvesting en de genetica van de dieren wordt het juiste voederschema opgesteld.”

Dirk Van Thielen van Arvesta Animal Nutrition: “Vlaamse voederbedrijven bieden meer een totaalaanpak.”

Vertrouwenspersoon

Volgens Van Thielen leveren ze in feite bedrijfsadvies voer en kijken mee naar het resultaat. Er is dus een echte relatie tussen de veehouder en de adviseur van de voederfabrikant, die een vertrouwenspersoon is. “Nederlandse veebedrijven zijn vaak groter, werken vaker met personeel en zijn dan ook anders georganiseerd. Dat betekent meteen ook zakelijker. Zij willen een bepaald voer voor een marktconforme prijs. In Nederland gebeurt de advisering dikwijls door externen, terwijl de focus van het veevoederbedrijf meer ligt op het maken en het leveren van het gepaste voer.”

Huub Fransen van Fransen-Gerrits: “Wij zijn een familiaal bedrijf en dat komt in Vlaanderen goed uit.”

De Agridagen in Weelde trokken weer veel bezoekers. Molenaar polste een aantal deelnemende voerfabrikanten naar de verschillen tussen Vlaanderen en Nederland met betrekking tot de aankoop van veevoer.

‘Klanten, geen kopers’

Verkoopdirecteur Raf Claerhout van Vanden Avenne sluit zich daarbij aan. “In België zijn we relationeler”, zegt hij. “Wij werken aan relaties op lange termijn, terwijl de Nederlandse veehouder meer naar de prijs kijkt. Rendement, daar gaat het om. Wij richten ons op kwaliteit. Goedkope voeders maken is gemakkelijk.” In feite wijst hij ook op de totaalaanpak vanuit het veevoederbedrijf, terwijl men in Nederland meer met externe begeleiding werkt.

Ook Renaat Van Leuven van Voeders Lambers-Seghers wijst erop dat Nederlandse veehouders meer naar de prijs kijken en voor begeleiding op externe adviesbureaus beroep doen. “In Vlaanderen verwacht de veehouder meestal ondersteuning door het veevoederbedrijf, hoewel er ook in Vlaanderen zijn die het Nederlands model volgen. Vlaamse veehouders zijn klanten, geen kopers.”

Fransen-Gerrits ligt vlak aan de grens aan de Nederlandse kant, maar heeft veel Vlaamse klanten, ook mede doordat het enkele jaren geleden Fierens Mengvoeders in Temse overnam. “Er is een groot verschil in de manier van zakendoen”, aldus directeur Huub Fransen. “De relatie is belangrijk in Vlaanderen. Nederlanders zijn directer en vinden omvang belangrijk. In Vlaanderen zijn er nog veel familiale veevoederbedrijven. Ook wij zijn een familiaal bedrijf.” De betrokkenheid van het veevoederbedrijf bij de veehouder is dan ook erg belangrijk.

Martin Dams van Agrifirm België vindt het Nederlands model blijkbaar interessanter. “Er is meer openheid in Nederland en veehouders hebben meer inzicht in voeders”, zegt hij. “De veehouder wil weten wat het voer kost per energie-eenheid, niet per kilo. Voor de rest is er veel hetzelfde. Ook de problemen zijn hetzelfde.”

Vergunningen

Ook volgens Guido Colaers van De Heus is er niet veel verschil, vooral niet in de grensstreek. “Behalve dan op het vlak van de vleeskippen. In Nederland moeten het allemaal traaggroeiers zijn, terwijl Vlaanderen nog algemeen vasthoudt aan de reguliere kip.” Wat stikstof betreft is er een verschil in vergunningen. “Stopzetting hakt er in Nederland harder in dan in Vlaanderen.”

Dirk Briels van Voergroep Zuid ziet ook niet veel verschil. “Alle klanten zijn verschillend.” Voergroep Zuid is een coöperatie en heeft Vlaamse coöperanten, vooral in de provincies Limburg en Antwerpen. Briels wijst wel op een belangrijk verschil in wetgeving. “In Nederland worden veehouders gesubsidieerd om te stoppen. In Vlaanderen is dat veel minder het geval en is de situatie van de veehouder vaak uitzichtlozer. De Nederlandse boeren weten waar ze aan toe zijn.

In België heeft men een vergunning voor een bepaalde tijd en moet men een nieuwe aanvragen als de oude afloopt. Dat schept veel onzekerheid. In Nederland is het nu moeilijk een vergunning te krijgen, maar als je er één hebt krijg je geld om te stoppen. De onzekerheid is dus heel wat groter in Vlaanderen dan in Nederland.”

Dirk Briels van Voergroep Zuid: “Het vergunningenbeleid schept in Vlaanderen meer onzekerheid.”

Topsport

De Belgische premixer Bivit levert ook rechtstreeks aan veehouders, al dan niet zelfmengers, ook in Nederland. “Onze benadering is verschillend van die van de meeste van onze Nederlandse collega’s”, aldus Peter Van Mierlo. “Wij zijn flexibeler in het zoeken naar oplossingen. Wij zitten vaak rechtstreeks op het bedrijf, eventueel samen met de veevoederfabrikant en kunnen snel bijsturen. Wij kijken naar de problematiek van de klant. Dierenprestaties is topsport. Net zoals bij het wielrennen en andere topsporten is begeleiding belangrijk.”

Van Mierlo benadrukt dat het genetisch potentieel vaak niet ten volle wordt benut. “We proberen er zoveel mogelijk uit te halen. We begeleiden daarin zowel voerafnemers als zelfmengers. En in Nederland zijn er meer zelfmengers dan in Vlaanderen. Zelfmengers willen meer grip op de grondstoffen en daar dragen wij toe bij. Als je zelf voer maakt, moet de kwaliteit beter zijn. Anders heeft het geen zin.”

Peter Van Mierlo van Bivit: ““Wij zijn flexibeler in het zoeken naar oplossingen.”

Deel dit artikel

Jef Verhaeren