Lang was er een hemel voor mensen die goed deden op aarde. Mensen leefden vroom, werkten hard en zorgden voor elkaar. Voor hen die dat niet deden, was er het vagevuur in de hel. Mocht je niet altijd volgens de regels geleefd hebben dan was er in de katholieke kerk nog een plan B. Je kon aflaten kopen om je toch te verzekeren van een plaats in de hemel en de kerk en gemeenschap te laten meedelen in jouw welvaart.
Maar goed, de kerk bestaat alleen nog in gebouwen, waar geen mensen meer komen voor de dienst. Het besef van een beter leven na onze dood in de hemel is vervallen. Daarvoor in de plaats willen we ons leven, tot de laatste dag, genieten. Om dat te bereiken willen we absoluut veilig voedsel, een schone en veilige leefomgeving, met gezondheidszorg tot het einde.
Daar bovenop komt het klimaat. Warmer in Nederland, maar ook meer regen en verdroging elders. Een klimaatcrisis! Volgens velen nadert een apocalyps! Om het tij te keren is een transitie nodig. Volgens Wikipedia is een transitie een grootschalige, vaak disruptieve verandering van een systeem. En dat op een moment dat het woningtekort onoplosbaar lijkt door instroom van asielzoekers en migranten voor arbeid en studie. Deze Krakende Persen is geschreven op het moment dat Nederland net wakker is geworden met een aardverschuiving in de verkiezingsuitslag van de Tweede Kamer.
De kiezer heeft gesproken en wil dat de politiek een pas op de plaats maakt onder het motto ‘de Nederlander op 1’. Weerstand hoort bij veranderingen, vooral als het effect niet direct zichtbaar wordt.
Klimaat, stikstof en asiel, door veel mensen ervaren als linkse hobby’s mogen iets minder. De hoge uitgaven worden ervaren als moderne aflaten, waarvan het nut niet wordt begrepen. Een moment van bezinning onder de kerstboom; de transitie lijkt een halt toegeroepen, maar zal doorgaan, weliswaar in een bijgesteld tempo.







