Voeders met een verlaagd eiwitgehalte kunnen leiden tot meer beschadigend gedrag.
Staartbijten komt veel voor in de varkenshouderij. Het heeft verschillende oorzaken en gevolgen. Boyle et al. (2022) benoemen verschillende gezamenlijke risicofactoren voor staartbijtgedrag en gezondheidsproblemen bij varkens. Een suboptimaal stalklimaat, onvoldoende hygiëne, een te hoge hokbezetting en een mindere voerkwaliteit hangen samen met enerzijds ongewenst gedrag en anderzijds luchtweginfecties, maagdamproblemen en beengebreken. Hoewel het lastig is om oorzaak en gevolg te scheiden verwachten Boyle et al. wel dat verbetering van de gezondheidsstatus van varkens het risico op beschadigend gedrag kan verminderen. Omgekeerd kunnen maatregelen om staartbijtgedrag te verminderen ook de algehele gezondheid van de dieren ten goede komen.
Fysiologische verschillen
In 2013 publiceerden Palander et al. een onderzoek naar de fysiologische verschillen tussen de daders en slachtoffers van staartbijtgedrag. Zij vonden dat varkens in een hok waar staartbijten voorkwam kortere darmvlokken en een lager fosfaat- en calciumgehalte in het bloed hadden dan varkens in een omgeving waar geen staartbijten werd gezien. Het aminozurengehalte in het bloed was ook lager, vooral bij de dieren die het slachtoffer waren van staartbijten.
Van elkaar leren
Vanwege de multifactoriële oorzaken en de grote verschillen tussen bedrijven in de incidentie van staartbijtgedrag adviseert de Finse onderzoeker Valros in zijn overzichtsartikel (2022) een bedrijfsen regiogerichte aanpak. Als bedrijven in verschillende landen en met verschillende bedrijfssystemen van elkaar leren, dan kan dit de bedrijfsresultaten en de gezondheid en het welzijn van varkens met intacte staarten bevorderen, schrijft Valros.
Voeding en staartbijten
Recente studies laten zien dat voeding invloed heeft op staartbijtgedrag bij varkens. Een studie van Minussi et al. (2023) laat zien dat voeders met een verlaagd eiwitgehalte kunnen leiden tot meer beschadigend gedrag. Als het laageiwitvoer werd aangevuld met essentiële aminozuren, of als de dieren in een verrijkte omgeving werden gehouden, dan nam het staartbijten af. Aminozurensupplementatie was hierbij effectiever dan omgevingsverrijking met een touw, een boomstam en stro in het hok.
Wallgren et al. (2024) vonden dat aanvulling van het voer van varkens met intacte staarten met aminozuren, mineralen, vitaminen en vezels de incidentie van staartbijtgedrag reduceerde. Het aanbieden van manipuleerbaar substraat in het hok in de vorm van hooisilage hielp ook.
Multifactoriële aanpak
Een iets oudere studie van Van der Meer et al. (2017) liet ook al zien dat voeders met een laag eiwitgehalte het risico op beschadigend gedrag – staartbijten, oorbijten – vergrootte. Tegelijkertijd is er een tendens om het ruweiwitgehalte van varkensvoeders te verlagen om de eiwitefficiëntie te verbeteren. Ook deze onderzoekers pleiten voor een multifactoriële aanpak (huisvesting, hygiëne, voeding) om beschadigend gedrag bij varkens tegen te gaan. Varkenshouders zullen dus meerdere zaken moeten aanpakken in hun zoektocht naar manieren om staartbijten te voorkomen.








