De Vlaamse Administratie voor Landbouw en Visserij (ALV) heeft de methodologie gepresenteerd waarmee de carbon footprint (CFP) van Vlaamse veehouderijproducten kan worden berekend. Hiermee is het mogelijk om de CFP van de Vlaamse veehouderij in kaart te brengen en op sectorniveau na te gaan welke stappen haalbaar zijn om de CFP nog verder te laten afnemen. De studie is beperkt tot de primaire sector.
Melkveehouderij
De carbon footprint voor een kilo rauwe melk schommelt tussen 0,90 en 1,23 CO2-equivalent. Voor een liter halfvolle UHT-melk is dat 1,03 à 1,36. De belangrijkste bijdrage aan broeikasgasemissies komt van de pensfermentatie (35%), de voederproductie (24%) en de mest, zowel opslag als afzet op grasland (14%).
Vleesrunderen
De carbon footprint van rundvlees is berekend als 11,6 à 14,6 CO2-equivalent per kilo levend gewicht, 16,3 à 20,5 CO2-equivalent per kilo karkas en 22,2 à 25,4 CO2-equivalent per kilo ontbeend vlees. Voor ontbeend vlees komt de belangrijkste bijdrage aan broeikasgasemissies van de persfermentatie (48%), de voederproductie (26%) en de mest (15%). De footprint wordt sterk beïnvloed door de tussenkalftijd, het sojaverbruik, de verteerbaarheid van de voeders, het sterftepercentage en het slachtgewicht van de dieren.
Vleesvarkens
Voor varkensvlees varieert de carbon footprint tussen 3,1 à 4,2 kilo levend gewicht, 4,0 à 5,3 per kilo karkas en 4,8 à 6,4 CO2-equivalent per kilo ontbeend vlees. Voor die laatste categorie dragen de aangekochte krachtvoeders bij tot ongeveer 54% van de totale carbon footprint. De tweede belangrijkste emissiebron is de mestopslag en het mestgebruik (28%). De verwerking draagt beperkt bij tot de carbon footprint (4%). Een belangrijke invloed gaat uit van de verteerbaarheid van voeders, het sojagehalte van krachtvoer, de biggenproductie, het slachtgewicht en het sterftepercentage.
Maatregelen
Op basis van de resultaten werden enkele maatregelen beschreven om de uitstoot als gevolg van de voederproductie te verminderen. Daarbij gaat het onder andere om het aanpassen van het rantsoen of het verbeteren van de voederefficiëntie om de uitstoot via pensfermentatie te verminderen. Ook het vervangen van soja door lokale eiwitten kan een positieve invloed hebben op de carbon footprint.
Bron: Vilt








