In het streven naar verdere verduurzaming van de diervoederketen is het belangrijk om steeds meer reststromen uit de voedselproductie in te zetten als diervoedergrondstof. Maar wat betekent dat voor de voederwaarde? Kunnen de nutritionele behoeften van landbouwhuisdieren volledig worden gedekt met het toenemend gebruik van bijproducten?
De productie van voedsel voor de mens heeft een grote impact op de uitstoot van mineralen en broeikasgassen, op klimaatverandering en op landgebruik. Om deze impact te verminderen is het belangrijk om voedselproductiesystemen circulair in te richten, zeggen Paul Bikker en Alfons Jansman van Wageningen UR in een review in Animal (2023).
De auteurs beschrijven in hun overzichtsartikel de consequenties van een hoger aandeel van co-producten in de voeding van varkens en pluimvee: er zullen minder granen en sojaproducten in de voeders worden verwerkt, het zetmeelgehalte zal dalen en de gehalten aan vezels, eiwit, vet en fytaat zal toenemen. Het netto energiegehalte voor varkens en de verteerbaarheid van organische stof en lysine is bij co-producten in het algemeen lager dan bij traditionele grondstoffen, zoals granen. Die verschuivingen hebben gevolgen voor de voeropname, de verteringsprocessen, het microbioom in het maagdarmkanaal en de beschikbaarheid van nutriënten voor het dier, leggen Bikker en Jansman uit.
Meer lezen over de consequenties van reststromen op de voederwaarde?









