Zondagochtend 16 maart 2025 zal voor Valkenburg en voor ons een onvergetelijke dag worden. De Wilhelminatoren, sinds 1906 een attractie, stortte in elkaar. De dertig meter hoge uitzichttoren bood een weids uitzicht over het Zuid-Limburgse Heuvelland. De seismometer van het KNMI op het meetstation Valkenburg registreerde om 5.31 uur een signaal dat mogelijk verband hield met de ineenstorting. Er was eerder al betonrot geconstateerd, maar dat was niet de oorzaak van de instorting.

De verdiepingsvloer met betonrot werd in zijn geheel in het puin teruggevonden. Gelukkig vielen er dankzij dit vroege tijdstip geen doden of gewonden. Toch heeft de Onderzoeksraad voor Veiligheid besloten het verkennend onderzoek van 18 maart naar de ingestorte toren voort te zetten. Logisch, het is noodzakelijk de oorzaak te kennen, om lering uit trekken.

Bijzonder was dat wij die nacht overnachtten aan de voet van de Cauberg op hemelsbreed iets meer dan 300 meter afstand van de Wilhelminatoren. Ook al waren we op dat moment wakker vanwege een F1-race van Max Verstappen in Australië, we hebben niets gehoord. Tijdens het ontbijt hoorden we andere gasten erover spreken. Bevestiging via de telefoon was snel daar. Hadden we dat niet gedaan, dan hadden wij niet geweten dat de toren was ingestort.

De parallellen met onze sector dringen zich op. Nu we steeds beter kunnen analyseren, zien we vaker stoffen (pesticiden, PFAS, etc.), die we eigenlijk niet in onze voedselketen willen hebben. Gelukkig is de oorzaak bekend en kunnen we werken aan het terugdringen en beheersen van de contaminatie wanneer het de veiligheidsgrenzen overschrijdt.

De recente berichten en waarschuwingen over neurologische afwijkingen bij honden, ook wel beschreven als het weerwolfsyndroom, veroorzaakt door kauwbotten is net zo onverwacht als het instorten van de Wilhelminatoren. Beide oorzaken waren bij het schrijven van deze column nog niet bekend en veroorzaken onrust. Pas als je de oorzaak kent kun je het gevaar beheersen en de (voedsel-)veiligheid waarborgen.

Deel dit artikel

Wim Thielen