Geïmporteerde sojaschroot is momenteel een van de belangrijkste eiwitbronnen in varkens- en pluimveevoeders. Het is een hoogwaardige eiwitbron met bovendien een redelijk hoog energiegehalte en een relatief gunstige prijs. De vraag naar eiwitbronnen van Europese herkomst neemt toe, maar op dit moment heeft geen enkele Europese eiwitbron een prijs-kwaliteitverhouding die kan concurreren met die van Zuid-Amerikaans sojaschroot. Innovaties op het gebied van veredeling, verwerking en voederwaarderingsonderzoek van Europese eiwitbronnen zijn noodzakelijk. Dit blijkt uit onderzoek van Wageningen UR dat op voordracht van het samenwerkingsverband Uitvoeringsagenda Duurzame Veehouderij, en in opdracht van het Ministerie van Economische Zaken is uitgevoerd.

Wel potentie

Voor bepaalde eiwitbronnen, zoals Europese soja, oliehoudende- en vlinderbloemige zaden en luzerne, zijn veredelingsprogramma’s noodzakelijk om hogere opbrengsten per hectare te realiseren. Daarnaast is er behoefte aan nieuwe of verfijndere extractietechnieken om andere eiwitbronnen, zoals erwteneiwit, graseiwit en eiwit uit algen en kroos, toepasbaar te maken voor verwerking in diervoeders. Van sommige nieuwe eiwitbronnen, zoals quinoa, zeewierextract, bladeiwit en insecteneiwit, ontbreekt betrouwbare informatie met betrekking tot de nutritionele waarde voor varkens en pluimvee. Verteringsonderzoek is noodzakelijk om deze informatie te verkrijgen.

Europees sojaschroot en erwten

Van de oliehoudende zaden lijkt Europees sojaschroot het meest interessante alternatief. Binnen de categorie van de vlinderbloemige zaden lijken erwten perspectiefvol. Op langere termijn kunnen ook blad-, aquatische- en insecteneiwitten bijdragen aan vermindering van de soja-import.

Landgebruik mede bepalend

De totale hoeveelheid land die in Europa in potentie beschikbaar is voor de teelt van eiwitrijke gewassen wordt geschat op ten minste 2,4 miljoen ha. Een verdere verhoging van het areaal eiwitrijke gewassen gaat ten koste van de teelt van granen en knolgewassen zoals aardappelen en suikerbieten. Blad-, aquatische- en insecteneiwitten leggen geen beslag op de bestaande landbouwgronden.

Deel dit artikel