Bij het zoeken naar alternatieve eiwitrijke gewassen zoals veldbonen, moet de eiwitkwaliteit en de nutritionele behoefte van vee niet vergeten worden. Volgens Fefac moet er rekening worden gehouden met zaken als eiwitconcentratie, verteerbaarheid en aminozuurgehalte. Dat meldt het Vlaams infocentrum land- en tuinbouw .
Eind dit jaar wil de Europese Commissie een ‘eiwitstrategie’ presenteren. De mengvoederindustrie is de grootste industriële gebruiker van eiwitten van plantaardige origine. Koolzaadkoek van Europese origine en sojaschroot van Zuid-Amerikaanse oorsprong zijn de voornaamste. De import van die laatste is echter discutabel, de zoektocht naar alternatieven is bezig.
Eiwitstrategie
Op EU-niveau wordt er volop gewerkt aan een ‘eiwitstrategie’, wat volgens de mengvoederindustrie – op het Europese toneel vertegenwoordigd door Fefac – een goede zaak is. Een noodzaak is het volgens hen ook, want China trekt steeds meer soja naar zich toe.
Realisme
Fefac vraagt wel om realistisch te blijven. De sterke afhankelijkheid van importsoja bouw je op korte termijn niet af. Ook is er volgens de mengvoederindustrie te weinig aandacht voor de nutritionele kwaliteit van de verschillende plantaardige eiwitten. Voor pluimveehouderij en aquacultuur is dat bijvoorbeeld erg belangrijk.
Eiwitefficiëntie
De Europese sectorfederatie geeft te kennen dat de verschillende plantaardige eiwitbronnen niet zomaar uitwisselbaar zijn. Diervoeder is een wetenschap op zich, waarbij de eiwitefficiëntie voortdurend opgekrikt wordt, bijvoorbeeld door meerfasenvoeding en het gebruik van synthetische aminozuren.
Eiwitbronnen
Om lokaal geteelde eiwitgewassen beter te kunnen benutten als veevoeder kijkt Fefac in de eerste plaats naar de veredelaars van eiwitrijke gewassen. Een succesvol Europees plan zet volgens Fefac niet uitsluitend in op plantaardige eiwitbronnen, maar houdt er rekening mee dat dierlijk eiwit voor bepaalde diersoorten beter aan de voederbehoeften voldoet.








