Geen vrolijke kop boven dit verhaal, maar de realiteit is dat de sector er niet erg florissant voor staat. “Gaat het de boer goed, gaat het ons ook goed”, is immers een bekende uitspraak. Omgekeerd is het net zo natuurlijk. Erger: Leiden in last bij de boer is lijden in onze mengvoersector.
Een krimp is al gaande en voelbaar, maar de grootste klappen gaan nog komen. Uitkoop(regelingen), extensiveren, derogatie, mestoverschotten: zo maar een paar woorden die bijna dagelijks de publiciteit halen. Het gezegde ‘men lijdt het meest van het lijden dat men vreest’, is erg actueel. Het eindeloze wachten op een klip-en-klare stap hakt er overal stevig in.
De vraag die mij boeit is welke mengvoerbedrijven welke stappen zetten om te overleven of zelfs te profiteren van de krimp. Nu de keuze nog ‘reuze’ is ten aanzien van samenwerken, fusie of overname is het slim er alvast werk van te maken. Op de Veluwe is er al een begin gemaakt samen toekomstklaar te worden. Knap gedaan!
Degenen die er nu florissant op staan hebben de beste uitgangspunten voor overleven en/of overnames. Lijden doen de bedrijven die niet meer aan de hooggespannen verwachtingen kunnen voldoen. Dichtbij de boer staan, de boerentaal spreken en de klanten koesteren moeten al in het DNA zitten. Plus de gunfactor hebben, want zakendoen is nog steeds ‘gunnen.’
Daar staan collega’s tegenover die niet (meer) die basis hebben. Met meerdere fabrieken kun je wat sluiten, het excuus ligt nu immers voor het oprapen. Bij hen gaat het lijden lang dooretteren, de echte oorzaak is niet weg. Een bedrijf leiden is en blijft een kunst, zeker als Leiden in last is.
Zorg zo snel mogelijk voor een stevige (25 procent?) krimpvisie voordat het te laat is en voordat de best passende opties weg zijn.







