De opwarming van de aarde met de kritische 1,5 graad zou al tussen 2023 en 2027 worden bereikt, zo stond van de week in de krant. Inmiddels is er bijna geen bedrijf meer dat duurzaamheid niet op de agenda heeft staan. Ook in de diervoedersector is de aandacht ervoor onverminderd (al zullen critici zeggen dat de landbouwsector in z’n geheel niet duurzaam is). Zo produceert Nijsen diervoer met een lage footprint en hebben ze een Lean & Green-certificaat ontvangen, Nevedi werkt verder aan het project Duurzaam Diervoeder 2030, de stikstofuitstoot blijft onder de aandacht en insecten worden een steeds belangrijker petfoodingrediënt.
Zelf krijg ik soms stress van alle initiatieven. Want: het kan altijd beter. Je kunt zo zuinig en efficiënt mogelijk rijden, maar ook overstappen op elektrisch, of helemaal niet meer autorijden. Je kunt circulair krachtvoer aan je dieren geven, maar ook krachtvoer helemaal in de ban doen. Je kunt kiezen voor petfood met insecten als belangrijkste eiwitbron, maar ook een cavia nemen, of helemaal geen huisdier.
Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik ben niet de enige die er stress van krijgt. Er is een term voor: klimaatstress, en zelfs een aandoening: ecorexia. Je slaat dan zover door in duurzaam leven dat je er stress van krijgt. Bij de tips van psychologen hierbij, staat onder andere: het hoeft niet perfect, je kunt het klimaatprobleem niet in je eentje oplossen. ‘We don’t need a handful of people doing sustainability perfectly.
We need millions of people doing it imperfectly’. Deze quote maakt duidelijk dat alle initiatieven – ook die van de landbouwen diervoedersector – een steentje bijdragen. Gelukkig maar. Scheelt weer wat stress en oververhitting.









