Het stikstofdebat blijft maar voortslepen. Politici spelen daarbij hoog spel. Het vergunningensysteem loopt vast en dat vormt een gevaar, zowel voor de industrie als voor de landbouw- en voedingssector. Alle betrokken partijen goochelen met zogenaamde wetenschappelijke argumenten, maar in feite is het een politiek probleem en het begint al op Europees niveau.

De EU heeft ons veel welvaart opgeleverd en zonder de EU zouden we helemaal niet meetellen op geopolitiek vlak. Er is nog veel te weinig Europa en dat verzwakt ons. Anderzijds zijn de semi-confederale structuren van de EU niet in staat om tot echt coherent beleid te komen. Nergens bepalen compromissen meer het beleid dan op Europees vlak.

Om tot een akkoord te komen over de habitatrichtlijn en de natuurgebieden heeft men politieke oplossingen gevonden. Dat heeft tot gevolg dat de landbouw in de Nederlanden (Vlaanderen en Nederland) zwaarder onder druk komt dan elders. Nochtans hebben wij de beste landbouwgronden van de wereld en munt onze landbouw, vooral de veeteelt, ondanks de bevolkingsdichtheid, uit op het vlak van kwaliteit, productiviteit, landbouwkundig onderzoek en innovatie.

Ook op het vlak van klimaatvriendelijke productie zijn we top. Onlangs werd nog wetenschappelijk aangetoond dat de Vlaamse melkveehouderij de klimaatvriendelijkste is van de wereld. Bovendien is de voedingsindustrie zowel in Nederland als in België (waar ruim 80 procent van in Vlaanderen gevestigd is) de grootste industrie van het land. Als de landbouw verdwijnt, verdwijnt ook de voedingsindustrie.

Is dat belangrijk voor de politiek? Blijkbaar niet. Probleem is dat het belang van de landbouw meestal wordt verward met het electorale belang van de boeren en dat is natuurlijk niet veel meer dan 1 procent. Ook de verdedigers van de landbouw werken daaraan mee door steeds maar te wijzen op het belang van het inkomen van de boeren. Partij-electoralisme en steeds meer individueel electoralisme vieren hoogtij. Er zijn geen staatsmannen of -vrouwen meer die echt naar de toekomst kijken, verder dan de verkiezingen. De kwalitatieve voedselzekerheid van onze bevolking veiligstellen vereist visie die de politiek vandaag mist.

Deel dit artikel

Jef Verhaeren