De snijmaiskuilen van 2011 hebben – met een gemiddelde van 986 VEM – een hoge voederwaarde. Dit is het gevolg van een bijzonder goede verteerbaarheid en een hoog aandeel bestendig zetmeel. Dat blijkt uit cijfers van BLGG AgroXpertus , op basis van de maiskuilen die tot en met medio november zijn geanalyseerd.

VEM

De gemiddelde VEM van 2011 ligt aanzienlijk boven het gemiddelde niveau van de afgelopen 5 jaar; 986 dit jaar versus 975 over de laatste vijf jaar. Deze hoge VEM is voor een deel verklaarbaar door de hoge verteerbaarheid van de NDF; 56 procent dit jaar tegen 53,6 procent over de afgelopen vijf jaar. Daarnaast zorgt ook de ruime hoeveelheid bestendig zetmeel voor een goede energievoorziening (gemiddeld 104 g in 2011 ten opzichte van 101 als vijfjarig gemiddelde).

Weersinvloed

De weersomstandigheden waaronder de mais is gegroeid waren dit jaar zeer wisselend. Dit heeft invloed gehad op de ds-opbrengsten per ha – die verschillen sterk tussen percelen – en op de samenstelling van de plant. Tijdens de droogte in het voorjaar heeft de mais op veel percelen ‘stil gestaan’. In de natte zomer hebben de planten een flinke inhaalslag gemaakt. Deze snelle groei in de zomer resulteert in de bijzonder hoge verteerbaarheid van de plant.

Bestendig zetmeel

De totale hoeveelheid zetmeel in de eerste snijmaiskuilen ligt iets lager dan de afgelopen jaren. Van de kuilen bevat 90 procent tussen de 300 en 400 g/kg ds zetmeel. De bestendigheid daarentegen is met gemiddeld 30 procent (variatie van 26 tot 33 procent) iets hoger dan vorig jaar. De totale hoeveelheid bestendig zetmeel komt daardoor boven het niveau van 2011 uit. Bestendig zetmeel is het zetmeel dat het meest efficiënt kan worden omgezet in melkproductie en is daarmee een belangrijke ‘glucogene energiebron’. De variatie in bestendigheid ontstaat tijdens de afrijping. Hoe rijper het gewas, des te hoger het aandeel bestendig zetmeel.

Fosfaat

Het P-gehalte in de snijmais komt gemiddeld uit op 2 gram per kg DS. De variatie is groot; 10 procent van de kuilen heeft een gehalte lager dan 1,75 g P/kg ds en eveneens 10 procent bevat meer dan 2,5 g P/kg ds. Deze variatie is het gevolg van opbrengstverschillen tussen percelen en/of variatie in kali- en fosfaattoestand van de bodem.

Deel dit artikel