Het onderzoek werd uitgevoerd in opdracht van het Britse ministerie van Milieu, Voedsel en Plattelandszaken (DEFRA). De studie is uitgevoerd volgens de LCA-methodologie (conform ISO 14040 en 14044) en vergelijkt de cradle-to-gate milieu-impact van BSFL-meel met die van soja- en vismeel, specifiek voor toepassing in varkens- en pluimveevoeders. Daarbij zijn vijf verschillende meeltypen onderzocht: insectenmeel (substraat: voedselresten), insectenmeel (substraat: kippenmest), insectenmeel (substraat: mengvoer), sojabonenmeel (geproduceerd in Brazilië en getransporteerd naar het VK) en vismeel (gemaakt van blauwe wijting, gevangen voor de Schotse kust).
Lagere milieu-impact soja- en vismeel
Opvallend is dat insectenmeel geproduceerd met voedselresten het laagst scoort op CO2-uitstoot (12,9 kg CO2-eq. per kg eiwit), terwijl meel op basis van traditioneel voer uitkomt op 30,1 kg CO2-eq. per kg eiwit. Ter vergelijking: sojameel heeft een klimaatimpact die 5,7 tot 13,5 keer lager ligt, vismeel scoort 1,8 tot 4,2 keer lager.
Hoewel insectenmeel in de huidige vorm niet dé oplossing vormt voor het verlagen van de CO2-voetafdruk van diervoeders, kan het onder bepaalde voorwaarden een bijdrage leveren. Vooral bij het gebruik van reststromen als substraat en met inzet van duurzame energie ligt er potentie.







