Op het Fefac-congres in mei in Boekarest kwamen de belangrijkste actuele uitdagingen aan bod waarmee de sector en ook de veeteelt te maken heeft. Verslag vindt u elders in dit nummer. Toch stellen we hier en daar ernstige tegenstrijdigheden en inconsequenties vast. Zo benadrukte Pierre Bascou, adjunct-directeur-generaal van DG Agri, dat vrijhandel van cruciaal belang is voor de EU-veevoedings- en veeteeltsector en dat markten openhouden noodzakelijk is voor onze voedselzekerheid. Toch heft ook de EU hoge tarieven op de invoer van Chinese additieven.
Joerg Seifert van Fefana klaagde het toelatingsproces voor additieven aan en zei dat heel wat producenten de EU verlaten. Sylvia Sonneveld van dsm-firmenich beaamde dit en benadrukte dat we voor 80 procent afhankelijk zijn van China voor vitaminen. De EU zou volgens haar dringend maatregelen moeten nemen. Pieter Bastiaanssen van Trouw Nutrition stelde dat de mengvoersector toegang moet hebben tot alle veevoedingsadditieven, waar ter wereld die ook vandaan komen. De EU zou volgens hem de additievenproducenten beter ondersteunen in plaats van de Chinese producenten te straffen met importrestricties.
Volgens Eddy Piron van Huvepharma bewijst zijn bedrijf dat wij in de EU dezelfde additieven kunnen produceren als de Chinese producenten, omdat de EU-producenten ook service leveren. Hij is eerder optimistisch. Terwijl heel wat sprekers klagen over de strenge Europese regels over voedselveiligheid vindt Piron dat een voordeel. Wel mag voor hem het toelatingsproces gemoderniseerd worden.
Wie heeft er gelijk? Ongetwijfeld lokken hoge invoertarieven alleen maar tegenmaatregelen uit en leiden ze tot handelsoorlogen waar niemand mee gediend is. Het leidt tot meer onzekerheid en daarover wordt precies ook geklaagd. Handel en handelsovereenkomsten zijn prima, maar de afhankelijkheid van Chinese import van bepaalde additieven is te hoog, evenals de eiwitafhankelijkheid. Daar moet werk van gemaakt worden op alle mogelijke manieren, maar niet met hoge handelstarieven.
De voedselveiligheidsnormen in de EU zijn de hoogste ter wereld en dat is belangrijk. Tenminste, als ze op wetenschap gebaseerd zijn in plaats van op politieke heilige koeien zoals bijvoorbeeld het GGO-verbod. Bij handelsovereenkomsten moet er vooral voor worden gezorgd dat de ingevoerde producten aan die normen voldoen en dat dat degelijk wordt gecontroleerd.







