Magnesium is essentieel voor allerlei fysiologische processen in het lichaam. Stephen Ashmead van Albion Minerals bespreekt in een door Balchem georganiseerd webinar een aantal aandachtspunten rond het gebruik van magnesium in petfood.
Het macromineraal magnesium wordt vooral via passieve, paracellulaire absorptie door de darmwand opgenomen. Slechts een klein deel wordt actief opgenomen door darmwandcellen. In het lichaam vervult magnesium verschillende functies, met name in de energieproductie, de opbouw van lichaamsstructuren en neurologische processen. Zo is het een cofactor voor enzymen die betrokken zijn bij de productie van ATP via glycolyse en oxidatieve fosforylering. Ook is magnesium essentieel voor de oxidatie van vetten ten behoeve van de energievoorziening.
Magnesiumtekort
Ongeveer de helft van de magnesiumvoorraad in het lichaam bevindt zich volgens Ashmead in het skelet. Daar maakt magnesium, samen met calcium en fosfor, deel uit van de botmatrix. Maar magnesium kan, in tegenstelling tot calcium, niet makkelijk uit het botweefsel worden gemobiliseerd. Bij een magnesiumtekort vormt het skelet dus geen makkelijk beschikbare buffervoorraad waaruit geput kan worden.
Magnesium is daarnaast ook essentieel voor contractie en ontspanning van spierweefsel. Een tekort kan leiden tot spierkrampen, spasmes en tremoren. Ook voor een goede hartfunctie is magnesium van belang. Bij honden met een magnesiumtekort is in histologisch onderzoek verkalking van de slagaders aangetoond. Omdat magnesium ook een rol speelt bij de prikkeloverdracht van het zenuwstelsel, speelt de magnesiumstatus eveneens een rol bij een adequate stressrespons.
Voeders voor gezelschapsdieren
Klinische magnesiumdeficiëntie komt zelden voor, omdat voeders voor hond en kat doorgaans voldoende magnesium bevatten (zie tabel 1). Via snacks en beloningen krijgen dieren vaak nog extra magnesium binnen. Dat is over het algemeen geen probleem. Omdat het magnesiumgehalte in het lichaam homeostatisch wordt gereguleerd, is het volgens Ashmead moeilijk om magnesiumdeficiëntie vast te stellen.
Magnesium werd in het verleden geassocieerd met de vorming van blaasgruis bij katten, maar Ashmead geeft aan dat die relatie genuanceerder ligt. “Niet magnesium zelf, maar een urine-pH van 6,4 of hoger hangt samen met de vorming van struviet.” Sommige magnesiumbronnen, zoals magnesiumoxide, zijn sterk alkalisch en kunnen de urine-pH verhogen.
Magnesium vervult in het lichaam verschillende functies, met name in de energieproductie, de opbouw van lichaamsstructuren en neurologische processen.
Biologische beschikbaarheid
De biologische beschikbaarheid van magnesiumbronnen is bij gezelschapsdieren nauwelijks onderzocht. Onderzoek bij mensen en andere diersoorten laat echter zien dat onoplosbare, anorganische magnesiumbronnen, zoals oxides en carbonaten, relatief slecht worden opgenomen. Oplosbare, anorganische magnesiumverbindingen, zoals sulfaten en chlorides, zijn beter opneembaar, maar kunnen laxerend werken. Magnesium dat is gebonden aan eiwitten of aminozuren, bijvoorbeeld als een chelaat, wordt volgens Ashmead goed opgenomen en belast het maagdarmkanaal nauwelijks.
Ook interacties met andere voercomponenten kunnen de beschikbaarheid van magnesium beïnvloeden. “Fytaat bindt metalen, zoals magnesium, waardoor ze minder goed worden opgenomen. Ook een hoge opname van calcium en fosfor zonder extra magnesium kan de opname van magnesium verminderen.” Wanneer magnesium in organische vorm, bijvoorbeeld als chelaat, wordt aangeboden, is het volgens hem beter beschermd tegen antagonisten en kan de biologische beschikbaarheid behouden blijven.











