In 2025 treedt de European Union Deforestation free Regulation, kortweg EUDR, in werking. Met deze wet wil de Europese Commissie ontbossing die gepaard gaat met de productie van soja, palmolie, koffie, hout, cacao en vlees een halt toeroepen. Een loffelijk streven, dat tegelijkertijd veel vragen en weerstand oproept.
Begin oktober waren collega Matz Beuchel en ik in Brazilië voor een bijeenkomst van de Round Table on Responsible Soy Association (RTRS). Een goede gelegenheid om het internationale netwerk rond duurzame grondstoffen aan te halen en natuurlijk ook om te horen hoe niet-EU-landen tegen de EUDR aankijken.
Enorme weerstand
Het viel ons op dat er een enorme weerstand bestaat tegen de eenzijdige benadering van de Europese Commissie: hoe kun je vijftien jaar partner zijn in RTRS-verband en dan nu – zonder afstemming met de producerende landen – een wet afkondigen met onuitvoerbare eisen? Inmiddels hebben zeventien landen hierover via een gezamenlijk ondertekende brief hun beklag gedaan bij de Europese Commissie. Het is duidelijk dat er bij de voorbereiding van de EUDR het een en ander is misgegaan op het vlak van internationale samenwerking en communicatie.
Uniforme duidelijke richtlijnen
In Europa zijn ook nog geen duidelijke richtlijnen vastgesteld over de manier waarop de wet kan worden geïmplementeerd en hoe daarop wordt gecontroleerd en gehandhaafd. Een aantal landen in Noordwest-Europa voelt druk om de EUDR tijdig in te voeren. Als je niet op tijd bent kunnen activisten bedrijvigheden laten blokkeren via de rechter. Dat betekent dat die importerende bedrijven belang hebben bij uniforme en duidelijke richtlijnen met betrekking tot de uitvoering, controle en handhaving van de wet.
Niet alleen de diervoedersector, maar ook de levensmiddelenindustrie en de retail krijgen te maken met de gevolgen van de EUDR. Uniforme uitvoering en handhaving in alle sectoren is cruciaal. Samenwerking ligt dan ook voor de hand. Daarom bespreekt Nevedi de gevolgen van de nieuwe Europese ‘ontbossingswet’ met het Ministerie van LNV en met onze Nederlandse partners, zoals de ketenorganisatie voor oliën en vetten (MVO), het Comité van Graanhandelaren, de Federatie Nederlandse Levensmiddelenindustrie (FNLI) en het Centraal Bureau Levensmiddelenhandel (CBL).
En natuurlijk staan we ook in nauw contact met onze Duitse en Belgische collega’s, via het Deutsche Verband Tiernahrung (DVT) en de Belgian Feed Association (BFA). Binnen onze Europese koepelorganisatie Fefac worden de zorgen rond uitvoering en handhaving van de EUDR afgestemd met Fediol en Coceral.
Partnerschap met productielanden
Tijdens het RTRS jaarcongres heb ik namens Nevedi een presentatie gegeven, waarin ik aanstuur op partnerschap met Zuid-Amerikaanse productielanden, zoals Brazilië en Argentinië. We moeten in gesprek blijven en samen zoeken naar een werkwijze die recht doet aan de producenten én geaccepteerd wordt in de Europese Unie. Bovendien moeten we voorkomen dat grote Europese bedrijven in 2025 een volledig gesegregeerde supply chain opzetten met een paar grote sojaproducenten, waardoor de rest het nakijken heeft. We moeten marktchaos en risico op fraude voorkomen en dat betekent nu alle hens aan dek.
Melden bij GFLI
Ik heb de sojaproducenten opgeroepen om zich te melden bij de Global Feed LCA Institute (GFLI) en bij te dragen aan de wereldwijde database voor de koolstofvoetafdruk van diervoedergrondstoffen. De factor land-use change speelt geen rol als er geen ontbossing heeft plaatsgevonden. Ontbossingsvrij geproduceerde soja wordt daarmee – terecht – nóg aantrekkelijker voor onze diervoederbedrijven, omdat we hiermee klimaatvriendelijke diervoeders kunnen produceren. Een win-winuitkomst voor zowel de sojaproducenten in Zuid-Amerika als de diervoederindustrie in Europa.








