
We verduurzamen onszelf naar de verdoemenis, schrijft gepensioneerd wetenschapsjournalist Simon Rozendaal in opinieweekblad EW. Met de oplopende spanningen in de wereld krijgt veiligheid en voedsel politiek gezien steeds meer prioriteit, constateert hij. “Een euro die aan windmolens wordt uitgegeven, gaat per definitie niet naar het leger.” Als je kijkt naar de piramide van Maslow (hierin staan van onder naar boven de menselijke behoeften gerangschikt) dan staat volgens Rozendaal het aanpakken van klimaatproblemen helemaal aan de top, een luxeprobleem dus eigenlijk.
Ik moest aan deze column terugdenken na het lezen van het interview met inkoper Wim van den Brink. In een tussenzin vraagt hij zich hardop af of de Europese ontbossingswet (EUDR) eind dit jaar wel doorgaat. Navraag bij de schrijver van het artikel leert dat Van den Brink net als Rozendaal denkt dat veiligheid en voedselzekerheid de komende maanden meer prioriteit krijgt dan duurzaamheid. Of de EUDR hierdoor wordt afgeschoten? Ik betwijfel het, vooral ook omdat veel betrokkenen nu al zo goed als klaar zijn om aan de eisen te voldoen.
De Roundtable on Sustainable Palm Oil (RSPO) maakt diervoederbedrijven er intussen op attent dat ze oliepalmproducten niet moeten vergeten bij de voorbereiding op de implementatie van de EUDR. Dit lijkt namelijk wel te gebeuren. Ook komt het voor dat bedrijven onterecht denken dat ze al aan de EUDR-eisen voldoen. Lees vooral het artikel op pagina 6-7 om te kijken hoe dit nu precies zit.
Is het bevorderen van duurzaamheid inderdaad een luxespeeltje van de EU of misschien toch wel noodzakelijk, zeker ook voor de generaties na ons? Luxeprobleem of niet, wij blijven – hopelijk in alle vrijheid – de ontwikkelingen nauwgezet voor je volgen.








