De berichten rondom duurzaamheid stromen de laatste weken binnen: Agrifirm is als eerste gecertificeerd voor de nieuwe carbon footprint-standaard van GMP+, concrete ambities voor Duurzaam Diervoeder 2030 zijn in de maak, ILVO bouwt een proeffabriek waar onderzoek naar nieuwe eiwitten en reststromen in diervoer een belangrijke rol speelt. Heel fijn in een tijd dat we ook veel negatiever nieuws op de website en in het blad vermelden.
De sector zet mooie stappen op het gebied van duurzaamheid. ‘Ga zo door!’, zou je zeggen. Maar is dat zo? Houdt de sector daarmee haar bestaansrecht? De zogenaamde licence to produce? De consument maakt het allemaal niet zo veel uit hoe duurzaam hun voedsel is geproduceerd. Die willen vooral weten of hun voedsel betaalbaar en beschikbaar blijft en of de dieren een beetje een goed leven hebben gehad.
Dat benadrukt Wim Groot Koerkamp nogmaals in dit nummer van De Molenaar. Hij startte onlangs de Stichting Aan Tafel!, die de kloof tussen stad en platteland wil dichten. Het duurzaamheidsverhaal mag volgens hem zeker worden verteld (‘er zijn in de diervoedersector innovaties genoeg om op een aantrekkelijke manier aan een groot publiek te presenteren, ook op het gebied van duurzaamheid’). Maar daarnaast moeten diervoederbedrijven zich in hun verhaal richting consument focussen op dierenwelzijn en de betaalbaarheid en beschikbaarheid van voedsel.
Een eerlijk verhaal, met alle voors en tegens. Dus ja, de stappen die de sector maakt op het gebied van duurzaamheid zijn mooi. Maar in de communicatie zijn er nog genoeg stappen te zetten. Gelukkig wil de nieuwe stichting hier graag bij helpen. Ga aan tafel!
Tessa Nederhoff t.nederhoff@eisma.nl









